Na produkcji odzieży pracuje się w potoku: każdy robi swój fragment, a ty dostajesz jeden, najprostszy. Przez pierwsze dni siedzisz obok osoby, która pokazuje chwyt i szyje z tobą próbki. Wyrobienie pełnego tempa zajmuje zwykle miesiąc–dwa i dopiero wtedy widać, ile daje akord.

Najczęściej szuka się osób na stębnówkę i overlock, a obok tego są miejsca przy krajarce, na prasowalni, przy kontroli jakości i przy pakowaniu z metkowaniem. Tapicernie dokładają szycie grubych poszyć i pracę z pianką. Kto ogarnie dwie maszyny, dostaje więcej godzin, bo można nim załatać każdą lukę w potoku.

Odzieżówka trzyma się Łodzi i województwa łódzkiego, gdzie małych i średnich szwalni jest najwięcej w kraju. Meble tapicerowane to Wielkopolska, z okolicami Kępna i Swarzędza, a szycie cholewek i wyrobów skórzanych — Podkarpacie i okolice Nowego Targu. Zakłady stoją zwykle w strefach na obrzeżach, więc sprawdź, czy dojedziesz autobusem lub transportem zakładowym.

W szwalni jest głośno od maszyn i unosi się pył z tkanin, dlatego dostaje się zatyczki i fartuch, a hale bywają latem gorące. Praca jest siedząca, ale w jednej pozycji, więc plecy i nadgarstki trzeba oszczędzać od pierwszego dnia. Przy tapicerce dochodzi noszenie i praca na stojąco.

Po roku przy maszynie realnie otwiera się kontrola jakości, praca w krojowni albo funkcja brygadzistki na potoku. Osobna droga to magazyn tkanin — tam liczy się uprawnienie na wózek widłowy, kurs trwa kilka dni i podnosi stawkę.